Nearpod Summer Camp Engage 2022

Właśnie skończyłam oglądanie nagrań sesji Nearpod Summer Camp Engage 2022, których nie mogłam obejrzeć, bo oglądałam inne na żywo i mam kilka refleksji. Najważniejsza jest taka, że chociaż Nearpod pięknie się rozwija, to nam, szaraczkom - użytkownikom podstawowego pakietu, dane jest tylko lizać lizaka przez szybę, ekscytując się możliwościami, z których nie skorzystamy. Niemniej jednak jak zwykle można znaleźć przy okazji wiele dobra edukacyjnego dla siebie i przygarnąć je do serca.
Cudowny kombajn edukacyjny, czyli Nearpod, znajdziemy tu: https://nearpod.com/ 

Pisać... jak to łatwo powiedzieć!

     Jedną z pierwszych rzeczy, które robię, gdy przychodzi do mnie nowa klasa, jest sprawdzenie ich poziomu rozpisania. Oczywiście zawsze jest jakieś zróżnicowanie, trafia się kilka jednostek potrafiących wyrażać swoje myśli adekwatnie do wieku i możliwości językowych, ale... właśnie to ale zaprząta moją głowę. Ogromna część uczniów nie potrafi pisać na takim poziomie, by płynnie wyrażać swoje myśli, budować ciekawe opisy, wnioskować i sprawnie dzielić tekst na części. Z dużą uwagą pochylam się nad redagowaniem tekstów, bo to według mnie jedna z ważniejszych kompetencji, którą mają wynieść z lekcji języka polskiego - sprawne i precyzyjne pisanie różnego rodzaju tekstów.

Po co zadawać pytania?

      Na to pytanie najlepiej odpowiedziałby sam Sokrates, ale jako że z przyczyn obiektywnych nie może, warto skorzystać z jego spuścizny. Pytania sokratejskie - narzędzie filozofów, wykorzystywane przez psychologów, stosowane, by pogłębić i zweryfikować kierunek analizy jakiegoś zjawiska. Czy warto stosować je w szkole? Odpowiedź jest oczywista, szczególnie w czasach, gdy uczniowie najczęściej odpowiadają na pytania, zamiast ćwiczyć ich zadawanie. A już najgorszym przestępstwem na kształtującej się dopiero samodzielności myślenia jest wpajanie młodym ludziom przekonania o jedynej możliwej prawidłowej odpowiedzi, oczywiście zgodnej z kluczem. W związku z tym powstały moje nowe pomoce dydaktyczne - karty pytań sokratejskich i kwestionariusz dialogu sokratejskiego. Mimo, że czerpią z tego samego źródła, przeznaczone są do innego zastosowania.

Częstuj się czekoladą! Przypadek? Nie sądzę...

     "Przypadki macie znać w nocy o północy" - mawiała moja polonistka w podstawówce. Więc kuliśmy, bo nigdy nie wiadomo, której nocy o północy zbudzi nas sroga twarz nauczycielki tuż nad naszą głową. Ale przecież da się inaczej. Wystarczy z nauki zrobić przyjemność - grę, zabawę, piosenkę, wierszyk, przedstawienie, rysunek. Działania mają być skomasowane, by docierały różnymi kanałami. Później wystarczy już tylko powtarzać, odświeżać, przypominać. Najpierw poczęstuję Was czekoladą - i to dosłownie, możecie ją wydrukować i używać z uczniami.

Literacka Jenga

      Któż nie grał w Jengę? Proste zasady, element nieprzewidywalności, koncentracja i sprawność manualna - to pierwsze zalety, które przychodzą mi do głowy, ale z pewnością jest ich więcej. Jak wykorzystuję Jengę na lekcji? Do grania w analizę i interpretację tekstu literackiego. Zależy mi na tym, by uczniowie wyszli poza sztywne ramy klasycznego (jednak nieco monotonnego i przewidywalnego, więc i nudnego) omawiania lektury i wykazali się zarówno umiejętnościami analitycznymi, znajomością terminów teoretycznoliterackich, logicznym myśleniem, jak i kreatywnością. Po odkryciu dwa lata temu kilku zestawów Jengi w domu, którejakoś cudownie się rozmnożyły, wyczarowałam nową pomoc dydaktyczną.

Zew natury, czyli szaleństwa na świeżym powietrzu

     Dziś pokażę dwie najlepsze, według moich czwartoklasistów, lekcje języka polskiego w tamtym roku szkolnym. Obie miały najwyższe z możliwych zaangażowanie i dawały dzieciom wybór, poczucie sprawczości, zabawę, współpracę, zastosowanie kreatywności i możliwość wyrażania siebie. Obie nieprzypadkowo rozegrały się na świeżym powietrzu i były dla moich uczniów zaskoczeniem. Ale oni kochają takie niespodzianki!

Wakacyjne inspiracje z Hiszpanii

        Kochani, dziś post nietypowy, bowiem goszczę na łamach mojego bloga Sylwię Maciaszek-Llaneza, nauczycielkę języka polskiego w sobotniej szkole działającej przy Stowarzyszeniu Amigos de la Lengua Polaca w Walencji, która napisała do mnie z gorącej Hiszpanii, a prywatnie mamę 8-letniej Flawii. Popatrzcie, jakie twórcze polonistyczne aktywności zaproponowała na wakacje! Jestem przekonana, że sporo inspiracji można przenieść do każdej szkolnej klasy również w roku szkolnym.

Wyzwania na finiszu, czyli TIKowanie na pożegnanie

     Wielkimi krokami zbliża się koniec roku szkolnego, więc tradycyjnie rozpoczął się coroczny wyścig, gdy metę widać na horyzoncie - szczególnie III klasy gimnazjum starają się o jak najwyższe oceny. Oczywiście wychodząc naprzeciw zapotrzebowaniu stworzyłam dla swoich uczniów wyzwania, które pozwalają podnieść ocenę.

Interaktywnie i TiKowo

Odkąd zaprzyjaźniłam się z platformą Sutori, staram się wykorzystywać ją w czasie lekcji. Daje ona spore możliwości, jeśli chodzi o umieszczanie różnych treści, a opiera się na osi, na której zawieszać można linki, obrazy, tekst, czy filmy. Idealnie nadaje się więc na lekcje podsumowujące. Jest prosta w obsłudze i intuicyjna. Przez początkowy okres uzytkowania daje dostęp do wszystkich elementów, później tylko kilku, co i tak pozwala na przygotowanie ciekawej lekcji lub prezentacji.

Media Project

       Zainspirowana ideą edukacji globalnej postanowiłam zaproponować uczniom działania związane z problemami, dotyczącymi olbrzymiej liczby młodych ludzi na świecie. Informacje o takich zjawiskach zalewają Internet, wystarczy wpisać w wyszukiwarkę hasła typu hejt, fake news, cyberbulling i wiele innych. Klasy III oddziałów gimnazjalnych zrealizowały w I półroczu w ramach języka polskiego projekt z użyciem technologii cyfrowych o wdzięcznej nazwie 'MediaProject'. 

Przygody Noniego

     Kiedy tylko zobaczyłam Noniego pół roku temu, od razu wiedziałam, kim jest. Wiedziałam, że nazywa się Noni i będzie bohaterem niezwykłego dzieła. Ten całkiem pokaźny, żółty, wesoły stworek skradł moje serce, a po wtuleniu się w jego miękki pluszowy brzuszek wiedziałam, że nie oprze mu się również żadne dziecko. Jest po prostu rozbrajający. Wystarczy dołożyć do niego zwykły zeszyt w twardej oprawie i wysłać w podróż, jakiej nie doświadczają zwyczajne zabawki....

Odwrócona kartkówka

      Już jako uczennica snułam refleksje nad niesprawiedliwością wszelkich kartkówek z treści lektur. Pytania o najdrobniejsze szczegóły zabijają radość czytania, nie pozwalają skupić się na emocjach i przeżyciach wewnętrznych, które wyzwala kontakt z książką, a czynią z tego szlachetnego zajęcia rodzaj sportu. Kto zapamięta najwięcej, który szczegół może pojawć się na sprawdzianie, czym zaskoczy nas polonista. Kiedy widzę w internecie propozycje kartkówek z lektury, mam nieodparte wrażenie, że jest to rodzaj tortury czytelniczej i przyczynek do tworzenia szczegółowych streszczeń typu 'polonista cię nie zagnie'. Paradoksem staje się to, że uczeń, który przeczyta książkę, dostaje niższą ocenę od skutecznego pochłaniacza sztreszczeń.

CodeWeek na polskim? Czemu nie...

     Korzystając z tego, że trwa Europejski Tydzien Kodowania, postanowiłam, tym razem całkiem świadomie i z rozmysłem, pokodować z uczniami na języku polskim. Przyjęli to zresztą ochoczo, gdy tylko przedstawiłam im swój pomysł. Do lekcji przygotowywałam się długo, szukałam inspiracji w różnych miejscach i postawiłam na kodowanie "unplugged", by pokazać uczniom uniwersalne procesy kodowania, występujące niezależnie od technologii komputerowej.

Podróże z Małym Księciem

       Przygoda z "Małym Księciem" zaprowadziła mnie niedawno w różne rejony aktywności uczniowskich. Przy okazji tej lektury udało się poczynić sporo ciekawych działań, w związku z tym  tę książkę i jej bohatera uczniowie odczuwają jako bliską i łatwą w odbiorze, mimo poruszanych w niej trudnych i poważnych tematów. Przedstawię kilka pomysłów do wykorzystania przy omawianiu tej pięknej i wartościowej książki.

CV, czyli szukamy posady...

    Uczeń powinien wyjść ze szkoły z umiejętnością tworzenia pism użytkowych - teza ze wszech miar słuszna. Tylko jak to zrobić? Dziś zajmiemy się CV. Problem polega na tym, że kilkunastoletni człowiek nie jest zwykle w stanie poszczycić się na tyle bogatym w doświadczenia zyciorysem, żeby było czym CV wypełnić. Ale od czego mamy wyobraźnię! Co mogłoby rozpalić zaangażowanie młodych ludzi i wprowadzić odrobinę nieprzewidywalnosci w ich życie? Jest taki sposób. Najpierw jednak test - co Wy wyczarowalibyście z następującego materiału?

Wyruszamy na "Łowy"

     Kilka miesięcy temu wpadłam na pomysł prostej i uniwersalnej gry, sprawdzającej lub powtarzającej wiedzę uczniów. Nazwałam ją "Łowy". Zasady, elementy i przygotowanie gry są niesłychanie proste.
Wystarczy kartka formatu A4, na której narysujemy rodzaj tabelki z umieszczonymi w każdej komórce zagadnieniami. Teraz wystarczy, że na karteczkach powypisujemy te zagadnienia (najlepiej po kilka powtórek każdego z nich) i mamy karty do losowania. Do tego długopis dla każdego ucznia (ja stosuję kolorowe pisaki, każdy uczeń w grupie ma iny kolor) i możemy zaczynać.

Sąd nad panią X

     Panią X nazwaliśmy główną bohaterkę "Kamizelki" Bolesława Prusa. W formie klasowego sądu i symulacji procesu sądowego próbowaliśmy rozstrzygnąć, czy pani X postąpiła niemoralnie, okłamując przed śmiercią swojego męża. Uczniowie klasy II bardzo chętnie podjęli się zadania, podzielili rolami i przeprowadzili proces. Zaangażowali się w odegranie postaci literackich, dzięki czemu ożyły, a ich problemy stały się ważne.

Lekcja z przesiadką

       Postanowiłam przetestować pomysł na lekcję z przesiadką. Prosty i uniwersalny, więc zdał egzamin na piątkę. Młodzież skupiona na zadaniu, wszystkie polecenia wykonane, a przy okazji wyszły braki w wiedzy, więc to również dobry materiał do autorefleksji dla każdego ucznia. Pomysł krążył od jakiegoś czasu wśród kreatywnych polonistów, ja podpatrzyłam system u Asi Krzemińskiej - Zakręconego Belfra i skorzystałam w jednej z klas z zadań Asi  Heftowicz - Polonisti przy tablicy (zajęcia dotyczące liryki). Dla klasy 1 polecenia stworzyłam sama, można je pobrać TU i TU, wyciąć i skorzystać (lekcja podsumowująca odmienne części mowy).

Lekturowo filmowo poklatkowo

     Jak to zwykle z ciekawymi pomysłami bywa, wpadają do głowy za pięć dwunasta. W ten właśnie sposób zweryfikowałam swoje plany lekcyjne i spontanicznie, zamiast tabelkowego powtórzenia problematyki pozytywistycznych nowel, zaproponowałam nakręcenie krótkich filmów animowanych techniką poklatkową.

Duży format

     Jest coś prowokującego w dużej pustej przestrzeni kartki... Żąda maźniecia, zapisania, skażenia czystej bieli jakimś kolorem, znakiem, śladem bytności człowieka. Widać to dokładnie, kiedy położymy czystą kartkę przed małym dzieckiem. Reakcja jest natychmiastowa - powierzchnia pokrywa się szlakami myśli i tropami rączek. Ludzie lubią rysować, pisać, mazać po pustych białych kartkach. Duży format jest o wiele bardziej kuszący niż mały - prosi się o rozmach, nie ogranicza, zostawia miejsce na coś jeszcze.