Po co zadawać pytania?

      Na to pytanie najlepiej odpowiedziałby sam Sokrates, ale jako że z przyczyn obiektywnych nie może, warto skorzystać z jego spuścizny. Pytania sokratejskie - narzędzie filozofów, wykorzystywane przez psychologów, stosowane, by pogłębić i zweryfikować kierunek analizy jakiegoś zjawiska. Czy warto stosować je w szkole? Odpowiedź jest oczywista, szczególnie w czasach, gdy uczniowie najczęściej odpowiadają na pytania, zamiast ćwiczyć ich zadawanie. A już najgorszym przestępstwem na kształtującej się dopiero samodzielności myślenia jest wpajanie młodym ludziom przekonania o jedynej możliwej prawidłowej odpowiedzi, oczywiście zgodnej z kluczem. W związku z tym powstały moje nowe pomoce dydaktyczne - karty pytań sokratejskich i kwestionariusz dialogu sokratejskiego. Mimo, że czerpią z tego samego źródła, przeznaczone są do innego zastosowania.

Ubrać uczucia w słowa

     Opis przeżyć wewnętrznych to jedna z form, z którą mierzy się uczeń. Już wie co, niby wie jak, ale jak przyjdzie co do czego, to wydusi z siebie trzy zdania i twierdzi, że wszystko napisał. I oczywiście wiadomo, że trzeba mu pomóc. I oczywiście zrobić to tak, by miał poczucie sukcesu, sprawczości, samodzielnie wykonanej pracy. I oczywiście mam na to sposób.

Z książką w innym wymiarze

     Kostka Merge Cube robi zawrotną karierę za granicą od kilku lat, w Polsce jest coraz bardziej znana, ja po doświadczeniach pracy z nią jako trener w Mobilnym Centrum Edukacyjnym Erasmus Plus postanowiłam poznać jej inne, nie tylko to rozrywkowo-edukacyjne oblicze gotowych aplikacji.

Stworzyłam swoja własną wirtualną kostkę do opowiadania o przeczytanej kiążce. Idealnie sprawdza się z okularami VR (koniecznie z takimi, które mają okienko na kamerę - świetne będą zwykłe kartonowe na 10 zł). Trzymanie jednoczesnie kostki i telefonu/tabletu może powodować problemy z płynnością ruchów. Kiedy jednak trzymamy kostkę w obu dłoniach, manewrowanie nią staje się o wiele przyjemniejsze.

Wylosuj sobie wypracowanie!

      Pobudzanie wyobraźni moich uczniów jest dla mnie tak naturalne, jak to, że przychodzą na zajęcia. Wypracowanie klasowe jest w takim wypadku zawsze polem do kilku ciekawych manewrów, odblokowujących wyobraźnię i pobudzających zapał twórczy. Najlepsze warunki do redagowania prac twórczych są wówczas, gdy uczeń uważa, że to, co pisze nie tylko jest łatwe i ciekawe, ale też zaskakujące  i bliskie jego rzeczywistości. Najlepiej też, gdy towarzyszą temu odmienne niż zwykle okoliczności. Zawsze staram się o ciekawe i nietypowe tematy wypracowań. Jeśli uczeń, czytając moje propozycje, uśmiecha się, chichocze albo jest podekscytowany, wiem, że udało mi się sprostać jego oczekiwaniom.

Podróż w świat fantazji

      Korzystając z zamieszczonych w podręczniku fragmentów "Podróży Gliwera" J. Swifta,  postanowiłam kreatywnie wykorzystać ogromny potencjał, tkwiący w tym dziele. W formie prezentacji przedstawiłam uczniom kolejne krainy, do których dotarł ciekawski podróżnik. Przyjęli moją opowieść z dużym ożywieniem. Omówiliśmy też fragment, dotyczący Akademii Naukowej, w której wymyślano i testowano bezsensowne wynalazki. Uczniowie chętnie wypowiadali się na temat współczesnych gadżetów, które są bardziej śmieszne, niż przydatne, dostrzegając podobieństwa w absurdalności rzeczywistości zmyślonej przez autora i tej, w której żyją.
      Na kolejnej lekcji zaproponowałam im wyprawę z Guliwerem  w piątą, nieznaną jeszcze podróż. Tak jak się spodziewałam, w trakcie spisywania dalszych poczynań pana Lemuel, uaktywniły się ogromne pokłady kreatywności. Oczywiście do zadania dołączone były określone wymagania -  przygoda  musiała zawierać takie elementy, jak spotkanie nowego ludu, opisanie zasad rządzących krainą, ciekawe zdarzenie, podsumowanie (a tutaj - co zaskoczyło Guliwera i jaką naukę wyciągnął z wyprawy).

Pisanie kreatywne

        Co zrobić, żeby uczniowie lubili pisać? To trudne pytanie, gdyż nie ma na  nie jednoznacznej i  jedynej poprawnej odpowiedzi. Widzę wielokrotnie uczniów, którym swobodne przelewanie myśli na papier sprawia trudności. Nie lubią pisać i to nie tylko wypracowań klasowych.  Unikają też wszelkich zadań, przy których trzeba wykazać się kreatywnością. Bardzo często są przekonani, że każde opowiadanie powinno zaczynać się od "Pewnego razu..." i twierdzą, że nie da się inaczej.